هر ادمی مث ی چیزیه!

مثلا من میگم فروغِ فرخ زاد شبیه هفت سالگی ِِ منه

مثلا مولانا شبیه رقصِ شبیه گردبادِ ارامشِ

مثلا صمد بهرنگی شبیه ماهی سیاهِِ کوچولوس

مثلا ..

مثلا تو ! تو شبیه طعم شاتوتی! تو خودِ مزه ی شلیلی! شبیه طعمِ

نبات توی چایی زعفرونی! تو خودِ بوی اناری!

مثلا من ! من شبیه طعم دستهای توام!

گفتی از سکون بیزاری! گفتی دلت حرکت میخواهد!

دلم....

دلِ من تو را میخواهد! تو همه ی رفتن و جریانِ منی! با تو بودن همراهی ِِ تمام مسافرانِ زمین و زمان است!

با تو بودن گریز از مرداب وارگی است!

با تو بودن با تو نفس کشیدن جریانِ سیال ِِ زندگی است در من!

جوششِِ ذرات زندگی در جانِ بی قرار ِِ من یعنی با توام!

با تویی! زندگی ِِ من است! جدایی از رخوت و کسالت و سکون! ....

....

هرگز! هرگز هیچ سرزمینی را انقدر عاشقانه دوست نداشتم مگر مامن و پناه ِِ عشق و معشوقم بوده باشد تو گمان کن میدانِ کوچکِ شهریِ کوچک در ناکجایِِ این منظومه ی تنهایی و دور!

و هرگز ! هرگز هیچ سرزمینی را به نفرت و نفرین زبان نچرخانده ام مگر به زنی در ان سرزمین در آن سرزمین برای چند ثانیه حتا مهر ورزیده باشی! انجا تا ابد تا روحم در زمین و زمان بچرخد جغرافیای ِِ نفرتِِ من است!

پ.ن:ب پیوست یک عکس بود که در غروب تلخِ جمعه دیده ای!

...و من هربار اشک میریزم! و من هربار که یادم بیاید چت با تو را ناگاهانه پاک کرده ام اشک میریزم!

و من هر بار نفسم بند می اید ! و این هربار زیاد اتفاق میافتد ! هر روز ! هر روز ....

و یادم نمیرود ! و ...

و اشک امانم نمیدهد بابت انهمه کلمه انهمه عکس انهمه ویدئو و موسیقی که احمقانه و سهل انگارانه پاک کردم!

من اشک میریزم! کاری جز این از من ساخته نیست.....

سر رفته دلتنگی از در و دیوار این قفس که من باشم! شُره کرده تب و تابم از من!

دل تنگم!

حسادت نیست! نفرت است!

کاش دیگر هیچ چیز هیچ کس نامِ ان شهر لعنتی ....

من خیلی عصبی. و اشفته ام.....

شب و روزم با تو میگذرد ! و هرچه طولانی من زنده تر!!

مرا ببخش که نمی توانم ذوق و خوشحالی ام را نشان بدهم! ولی تو بدان که هدیه برای یک زن اوج ِِ احساس خوشبختی است! یعنی ک دوستش داری!